“‘Mama worden’, dat schreef ik vroeger altijd in van die vriendenboekjes. Het moederschap voelde voor mij zó vanzelfsprekend. Vóór mijn dertigste zou ik wel twee kindjes hebben, dacht ik lange tijd. Maar zo logisch bleek het voor mij niet te zijn. Sinds 2013 heb ik de ziekte van Crohn en vanaf 2018 een ileostoma. Dan leer je al snel: veel dingen in het leven heb je niet in de hand. Ik heb periodes gekend waarin ik letterlijk van week tot week leefde, soms zelfs van dag tot dag. Dingen die doodnormaal zijn – boodschappen doen, de hond uitlaten – waren voor mij soms al te veel. Ik durfde op een gegeven moment ook niet meer ver vooruit te kijken. We planden soms alles last minute, omdat ik niet wist hoe ik me zou voelen.”

Twijfels en verlangen

“Met de jaren bleef de kinderwens altijd ergens aanwezig, maar werd tegelijkertijd steeds ingewikkelder. Ik wist dat je met Crohn zwanger kunt worden, maar dan moet de ziekte wel in remissie zijn. En tsja, dat was bij mij jarenlang niet zo. Acht jaar lang had ik last van opvlammingen, ook waren er de nodige operaties. Pas rond 2021 werd mijn ziekte eindelijk rustiger. Ondertussen begon mijn biologische klok te tikken. Dan ga je jezelf vragen stellen: kan ik met mijn Crohn en een stoma wel de moeder zijn die ik wil zijn? Heb ik wel genoeg energie voor een baby? Wat als ik weer ziek word? Mijn man Rob en ik hebben daar eindeloos over gepraat. Alle doemscenario’s hebben we besproken om vervolgens daar oplossingen voor te bedenken. Dat gaf rust. Niet omdat alles zeker werd, maar omdat we voelden: wat er ook gebeurt, we vangen het samen op. Halverwege 2024 besloten we ervoor te gaan. Toen het vrij snel raak bleek te zijn, was ik dolblij, maar ook verbaasd. Zo rap en via de natuurlijke weg zwanger… Kennelijk kon mijn lichaam toch nog iets goeds!”

Extra voelsprieten

“Een positieve test was één ding, maar hoe ging ik de zwangerschap volhouden? Vanaf het begin was duidelijk dat het een medische zwangerschap zou zijn vanwege mijn stoma en Crohn. Confronterend, maar tegelijkertijd gaf het ook wel weer vertrouwen. Ik stond onder goede controle en kon altijd terecht bij mijn artsen. Wat niet wegneemt dat mijn zwangerschap niet geheel zorgeloos was. Geregeld kon ik bij een kramp denken: is dit de baby of mijn darmen? Ik ontwikkelde als het ware een paar voelsprieten, over alles zat een laagje extra alertheid. Ik had ook al een stomabreuk, dus er kwam nog meer druk op mijn buik. Daar schrok ik soms van. Tegelijkertijd probeerde ik er niet te veel in te blijven hangen. Ik had veel vertrouwen in mijn artsen, die me op het hart drukten om liever een keer te veel te bellen dan te weinig.”

Geplande keizersnede

“Wat ook hielp: veel praten. Over mijn medicatie, wat er zou gebeuren als de Crohn weer zou opvlammen. Ik wilde alle mogelijke scenario’s vooraf bespreken; dat gaf me het gevoel dat ik niet overvallen kon worden, mocht er onverhoopt toch iets gebeuren. Uiteraard was ook de bevalling een aandachtspunt. Ik koos voor een geplande keizersnede. Dat was veiliger, en ook kon ik zo de optie behouden om mijn stoma ooit te laten opheffen. Bij een vaginale bevalling loop je het risico dat je kringspier beschadigt, en dan valt die mogelijkheid weg.”

Geboren moeder

“De laatste weken van mijn zwangerschap waren eerlijk gezegd best dubbel. Ik genoot van elke beweging in mijn buik, maar voelde soms ook verdriet. Zou ik hierna nog eens zwanger kunnen raken? Misschien was dit de enige keer dat ik dit mocht meemaken. Tegelijkertijd keek ik enorm uit naar mijn kindje. Met 39 weken is onze zoon Kyan geboren. Het moment dat ik hem hoorde huilen, vergeet ik nooit meer. Toen wist ik: het is goed. En ook: het is ons gelukt, ons kindje is hier, gezond en wel! Vanaf dat eerste huiltje nam ik de moederrol als vanzelfsprekend aan, alsof het altijd al zo was. Ook mijn herstel ging vrij soepel. Misschien omdat mijn buik al zoveel heeft meegemaakt, ik weet het niet. Maar binnen een paar weken voelde ik me alweer verrassend goed.”

Liefde draagt

“Inmiddels is Kyan acht maanden oud. We genieten volop van het gezinsleven, ook al komt het zeker ook met uitdagingen. Mijn energieniveau ligt een stuk lager vergeleken met iemand die niet ziek is. Zeker met gebroken nachten merk ik dat. En ik krijg nog steeds elke vier weken mijn medicatie voor mijn Crohn via een infuus, waar ik vaak een paar dagen flink ziek van word. Vroeger kon ik dan makkelijk het wat rustiger aandoen, nu gaat het leven gewoon door. Dat is misschien wel de grootste uitdaging als moeder: goed voor mezelf blijven zorgen. Even rust nemen als het nodig is, gebruikmaken van hulp en de pappadag van mijn man, ook al voelt dat soms lastig. Dus ja, het moederschap is soms best pittig. Maar tegelijkertijd: de liefde voor je kind is zó groot. Als Kyan naar me lacht of tevreden naast me ligt te slapen, dan denk ik: hier doe ik het voor. Liefde draagt zó veel; onze zoon is het allemaal waard!”