Urine-incontinentie
Verlies je ongewild urine, dan heb je om de een of andere reden minder controle over de spieren rond de blaas. Je lichaam “beslist” als het ware zelf om (een deel van) de blaas te legen. Wanneer dit regelmatig of structureel gebeurt, spreken we van urine-incontinentie.
Wat is urine-incontinentie?
Urine-incontinentie betekent dus dat je je plas niet (goed) kunt ophouden. Dit kan verschillende oorzaken hebben en in meerdere vormen voorkomen. Soms spelen zelfs meerdere vormen tegelijk een rol. Het kan een flinke impact hebben op je dagelijkse activiteiten, maar gelukkig is er in veel gevallen iets aan te doen.
Vormen van urineverlies
Urine-incontinentie is op zichzelf geen ziekte, maar meestal een gevolg van een andere aandoening of een lichamelijk proces. Er zijn verschillende vormen van urineverlies, die ook tegelijk kunnen voorkomen.
Hieronder leggen we zes veelvoorkomende vormen van urine-incontinentie uit.
Aandrangincontinentie
Je krijgt plotseling een heel sterke aandrang om te plassen en redt het toilet niet op tijd. Er kan dan al urine weglekken voordat je op het toilet zit.
Stress- of inspanningsincontinentie
Je verliest urine bij momenten waarop de druk in je buik toeneemt, zoals bij hoesten, niezen, lachen, tillen of sporten. Vaak gaat het om kleine scheutjes urine. Lees hier meer over inspanningsincontinentie.
Overloopincontinentie
De blaas wordt niet goed leeg en blijft (te) vol. Hierdoor kan de blaas als het ware “overlopen” en lekt urine druppelsgewijs weg, soms zonder dat je aandrang voelt.
Neurologische incontinentie
Door een aandoening aan de zenuwen, hersenen of het ruggenmerg is de aansturing van blaas en sluitspieren verstoord. Je voelt de aandrang minder goed, of de blaas en spieren werken niet goed samen, waardoor urineverlies kan ontstaan.
Post-mictieklachten (nadruppelen)
Na het plassen blijft er nog wat urine in de plasbuis achter. Dit kan later als nadruppelen uit de plasbuis komen, bijvoorbeeld als je rechtop gaat staan of beweegt.
Incontinentie tijdens de zwangerschap
Tijdens de zwangerschap kunnen hormonale veranderingen en de druk van de groeiende baarmoeder op de blaas zorgen voor urineverlies, vooral bij hoesten, niezen of lachen. Dit is vaak tijdelijk, maar kan wel als hinderlijk worden ervaren. Lees hier meer over zwangerschapsincontinentie.
